قصه ای به زیبایی شروعــــــ...

گآهی آدم نیاز داره با خودش تنها باشه...

نه اینکه آدم بقیه رو بذاره وبره، نه!

گاهی باید باخودت خلوت کنی و برای خودت یه قهوه داغ بریزی وبشینی تو بالکن و غزلای مولانا رو بخونی...

چشماتو ببندی و جلال الدین محمدی رو ببینی که به عشق شمس در به در محله های روم وشام وخیلی جاهای دیگه رو میزنه...

هربار ناامید میشه وباز...عشق شمس بلندش میکنه...

واین میشه که من مدام،زیر لب شعرای مولانا رو زمزمه می کنم و تو دفتر رفقا می نویسم واون میشه عکس پروفایلشون...

تولدت مبآرک:))...